1986. Een synthetische riff, een stem die explodeert op de golven: Muriel Moreno komt niet binnen, ze vestigt zich. Dit decennium heeft niet alleen de Franse pop met glitters geboren, het heeft ook een authentieke persoonlijkheid onthuld, in staat om het podium in vuur en vlam te zetten en haar stempel in het collectieve geheugen achter te laten.
Muriel Moreno, een iconische stem die de Franse pop heeft gemarkeerd
Chinon, 1963. Muriel Denise Francine Laporte komt ter wereld, ver weg van het idee dat haar eerste noten de Franse muziekscene van de jaren 80 zouden ontwrichten. Onder de naam Muriel Moreno, een knipoog naar Marilyn Monroe, let op de ondeugendheid, schudt ze de gevestigde orde op en sluit ze zich aan bij Daniel Chenevez en José Tamarin om Niagara op te richten. Drie nummers en alles verandert: « L’amour à la plage », « Tchiki Boum », « Quand la ville dort ». De raket Niagara is gelanceerd, gedragen door de onvergelijkbare chemie van Moreno en Chenevez, die vanaf dat moment hun identiteit aan de Franse pop geven.
Lees ook : Wat is de oplaadtijd van een puff 9k?
Gedurende dit elektrische decennium geeft Muriel Moreno een onderscheidende stijl aan de groep. Haar stem, eerlijk maar vol nuances, blijkt een handtekening te zijn. De albums « Encore un dernier baiser », « Quel enfer ! » en « Religion » vermenigvuldigen de experimenten en elektrificeren de concertzalen. Tegenover de platenindustrie eist ze haar artistieke vrijheid op, waardoor Niagara een geur van moderniteit en weerstand krijgt.
Om vanuit een ander perspectief te ontdekken wat Muriel Moreno vandaag de dag doet, hoeft men alleen maar naar het pad te kijken van degene die zich heeft opgelegd als Muriel Laporte op de Franse podia. Niagara, met zijn solide samenwerkingen en gedurfde keuzes, heeft blijvend indruk gemaakt op het collectieve geheugen. De inspiratie reikt zelfs tot in de cinema van Henry Hathaway, wat de groep een unieke aura geeft, die nog steeds levendig is bij veel artiesten en liefhebbers van deze flamboyante tijd.
Ook interessant : Wat Kost een Cruise? Ontleding van Tarieven en Opties
Wat is er geworden van de voormalige zangeres van Niagara sinds het einde van de groep?
De scheiding van Niagara in 1993 had het einde van een verhaal kunnen betekenen, maar Muriel Moreno kiest ervoor om een nieuw pad te banen. Ze verkiest het om zich terug te trekken uit de schijnwerpers, ergens anders te verkennen, ook al desoriënteert ze degenen die dachten haar voor altijd op het podium te zien.
Om haar keuzes na Niagara beter te begrijpen, hier enkele belangrijke lijnen van haar carrière:
- Ze brengt drie solo-albums uit: « Toute seule » (1996), « Required Elements » (2000), « Surviving the Day » (2001).
- Bij elk project bevestigt ze haar vermogen om zich te vernieuwen, zonder ooit de kwaliteit en artistieke eisen die men van haar kent, te verloochenen.
Tegelijkertijd waagt Muriel Moreno zich aan het Europese electro-avontuur. Ze wordt DJ, werkt samen met Marc Collin voor Dynamo, en probeert composities voor de cinema met originele soundtracks zoals « Thérapie russe » of « Locked in the Syndrom ». Terwijl ze uitdagingen aangaat, weigert ze zich in één enkel universum te verankeren.
Er vindt een verandering van decor plaats, ver weg van de mediastorm. Afgestudeerd aan het instituut voor lichaamswerk, doorlopen de Schola Cantorum en het CIM, richt Muriel Moreno haar energie op yoga en pilates. Tegenwoordig geeft ze les in verschillende clubs in Parijs, waarbij ze nauwkeurig beweging, ademhaling en houding overbrengt, weg van de digitale blik. Haar keuze: de voorkeur geven aan echte ontmoetingen, ver weg van sociale netwerken en permanente zelfpromotie.
Van podia naar de coulissen: de nieuwe horizonten van Muriel Moreno vandaag
Sinds de sluiting van het hoofdstuk Niagara heeft Muriel Moreno zich uit de media gehouden. De ex-zangeres, discreet, heeft het tegenovergestelde gedaan van de overmediatisering, en heeft in lichaamsbegeleiding een vorm van verankering gevonden die heel anders is dan de televisieprogramma’s. Zij die de stadions liet trillen met « L’amour à la plage », « Tchiki Boum », verkiest nu de intimiteit van een les, de precisie van een gebaar, de oprechtheid van een dagelijks niet-gemedieerd gesprek.
Ze heeft zich niet tevreden gesteld met het surfen op haar successen: afgestudeerd, heeft ze zich gevormd in Rennes, aan de Schola Cantorum, aan het CIM. Sinds 2014 geeft ze yoga en pilates in verschillende clubs in Parijs en Île-de-France. Deze nieuwe richting onthult een andere eis: die van delen, van werken aan het lichaam, ver weg van enige opvoering. Muriel Moreno heeft een tweede leven uitgevonden, gericht op de ander, opgebouwd zonder lawaai.
Ver weg van het mediageweld, eist Muriel Moreno niets op, ze handelt. Haar stem heeft op alle golven geklonken; ze weerklinkt vandaag in het geheugen van degenen die haar pad kruisen tijdens een les of die in haar een rustige kracht herkennen. De jaren 80 zijn ver weg, maar de oprechtheid van haar betrokkenheid blijft intact. Volgende stap? Niemand kan het echt zeggen. Toch is het onmogelijk om de indruk te vergeten die deze onmiskenbare stem heeft achtergelaten, altijd aanwezig daar waar men haar niet meer verwacht.